ลูกหนักปาก พ่อแม่หนักใจ

แม่เคยให้แนวแนะพ่อแม่ที่มีลูกปากหนัก ไม่พูด หรือพูดช้าว่า..
เด็กที่พูดคำแรกได้เร็ว มีโอกาสที่จะฉลาดมากกว่าเด็กที่พูดได้ช้า ดังนั้น ถ้าลูกพูดช้า พ่อแม่ต้องหาสาเหตุ..
อาจเป็นเพราะ ในบ้านมีโคตรเยอะญาติแยะ เวลาจะพูด จะแสดงความคิดเห็นก็จะแย่งกันพูด ไม่มีใครฟังใคร ลูกเลยถูกแย่ง แซงพูดจนหงอย เลยทำให้จ๋อย..ไม่อยากพูดอยากจากะใคร

หรือลูกถูกตำหนิว่าพูดไม่รู้เรื่อง พูดไม่ชัด พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง พูดไม่รู้ภาษา แล้วโดนล้อ โดนบ่นจนหน่าย กลายเป็นขาดความมั่นใจในการพูดไปเลย
หรือพ่อแม่พูดใส่สมองตลอดเวลาว่า..
" เพี่้ยง...โตขึ้นอย่าพูดมากเหมือนป้าแต๋วเล้ย แม่ขี้เกียจจะฟัง"
หรือ..
"เด็กที่ไม่พูดมาก ดูน่ารัก ดูเรียบร้อย และน่าเอ็นดูจะตายไป"
หรือลูกอาจถูกปล่อยให้อยู่กับโทรทัศน์ ดูการ์ตูน ดูละเบงละคร เล่นเกมจนมีโลกส่วนตัวสูง รับแต่ข้อมูล ไม่มีโอกาสได้คุยกับใครเท่าไรนัก ก็เลยไม่คุ้นกับการพูดคุยกับใคร เลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า
หรือลูกมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายเป็นนักเดา แค่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ หรือชี้ๆๆ ทุกอย่างก็ถูกนำมาประเคนให้ถึงตัว ถึงปาก ไม่เห็นต้องทำอะไรมาก แล้วอย่างนี้จะต้องพูดทำไมให้เหนื่อย แค่ชี้ๆๆ มองๆๆ เหลียวๆๆ..ประเดี๋ยวทุกอย่างก็มาดั่งใจ
ที่ว่ามาทั้งหมด..แม่ไม่เคยทำ
ลูกอยากได้อะไรต้องบอก ไม่บอกก็ไม่ต้องเอา
ลูกอยากกินอะไรต้องบอก ไม่บอกก็ไม่ต้องกิน
พูดผิดบ้างถูกบ้างแม่ก็ชื่นชมให้ลูกได้ชื่นใจว่าสามารถสื่อสารกับแม่ได้รู้เรื่อง ซึ่งวิธีของแม่ ทำให้ลูกกล้าพูด กล้าเล่า
ด้วยเพราะแม่อดทนฟัง และให้เวลาลูกในการพยายามฝึกฝน ลูกทุกคนจึงทำได้ และทำดี
รักแม่เป็นที่สุด

ตุ๊บปอง เรืองศักดิ์ ปิ่นประทีป