โตแค่ไหน..ใจแม่ก็ห่วง
แม่บอกลูกทุกคนเสมอว่า..
ทุกย่างก้าวที่แม่เฝ้าสอนให้ลูกทำทุกอย่างที่ผ่านการคิดและไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน รอบคอบด้วยสติและปัญญา แล้วจนเห็นว่าสมควรแล้วจึงกระทำ แม้เมื่อทำแล้วลูกต้องพร้อมยอมรับผิดชอบส่วนที่เกิดขึ้น ด้วยตัวของลูกเอง
ทุกย่างก้าวที่แม่เฝ้าสอนให้ลูกทำทุกอย่างที่ผ่านการคิดและไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน รอบคอบด้วยสติและปัญญา แล้วจนเห็นว่าสมควรแล้วจึงกระทำ แม้เมื่อทำแล้วลูกต้องพร้อมยอมรับผิดชอบส่วนที่เกิดขึ้น ด้วยตัวของลูกเอง
ถึกระทั่งถึงวันที่ลูกน้อยหอยขมทุกตัวเติบใหญ่ได้ดี
ความรู้สึกของแม่ก็ยังห่วงลูกเสมอ ห่วงอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นเมื่อยังครั้งเยาว์วัย หรือเติบใหญ่ ออกไกลไปใช้ชีวิตพ้นอกเพื่อสร้างครอบครัวและวิถีชีวิตของตนเองแล้ว แต่แม่ก็ยังห่วงเสมือนว่าลูกทุกคนนั้นยังเป็นลูกตัวน้อย ๆ ที่ต้องการความอบอุ่นจากวงแขนแม่
แม่ก็รู้นะว่าลูกโตมากแล้ว แต่ความเป็นแม่ก็อดที่จะซ้ำแซะซ้ำซากถามไถ่ ถึงความเป็นไปในชีวิตลูก ๆ อย่างห่วงใย ในทุก ๆ เรื่องและทุกเวลาที่นึกอยากจะถามไม่ได้ ซึ่งอาจจะสร้างความจุกจิกจู้จี้กวนใจ วุ่นวายกับชีวิตประจำวันของลูก ด้วยเพราะแม่อาจจะห่วงใยเกินไป แต่จะทำอย่างไรได้เล่าก็แม่รักลูกนี่..รักเหลือเกินแล้ว
ความรู้สึกของแม่ก็ยังห่วงลูกเสมอ ห่วงอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นเมื่อยังครั้งเยาว์วัย หรือเติบใหญ่ ออกไกลไปใช้ชีวิตพ้นอกเพื่อสร้างครอบครัวและวิถีชีวิตของตนเองแล้ว แต่แม่ก็ยังห่วงเสมือนว่าลูกทุกคนนั้นยังเป็นลูกตัวน้อย ๆ ที่ต้องการความอบอุ่นจากวงแขนแม่
แม่ก็รู้นะว่าลูกโตมากแล้ว แต่ความเป็นแม่ก็อดที่จะซ้ำแซะซ้ำซากถามไถ่ ถึงความเป็นไปในชีวิตลูก ๆ อย่างห่วงใย ในทุก ๆ เรื่องและทุกเวลาที่นึกอยากจะถามไม่ได้ ซึ่งอาจจะสร้างความจุกจิกจู้จี้กวนใจ วุ่นวายกับชีวิตประจำวันของลูก ด้วยเพราะแม่อาจจะห่วงใยเกินไป แต่จะทำอย่างไรได้เล่าก็แม่รักลูกนี่..รักเหลือเกินแล้ว
แม่ว่า..
คำว่า “ครอบครัว” นั้นมิได้หมายว่า ทุกคนต้องอยู่รวมกันอย่างพร้อมเพรียง พร้อมหน้าพร้อมตา แม้นบางครั้งใครคนใดคนหนึ่งต้องขาดหายร้างไร้ไป เพราะอยู่ไกลหรือติดภารกิจที่ไม่อาจเหวี่ยงให้หลุดจากวงจรชีวิตช่วงนั้นได้ แต่เราทุกคนก็รักกัน และมีความเอื้ออาทรต่อกันไม่คลาย ที่สำคัญความเป็นครอบครัวก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมมิได้แตกสลายสูญหายไปไหน
คำว่า “ครอบครัว” นั้นมิได้หมายว่า ทุกคนต้องอยู่รวมกันอย่างพร้อมเพรียง พร้อมหน้าพร้อมตา แม้นบางครั้งใครคนใดคนหนึ่งต้องขาดหายร้างไร้ไป เพราะอยู่ไกลหรือติดภารกิจที่ไม่อาจเหวี่ยงให้หลุดจากวงจรชีวิตช่วงนั้นได้ แต่เราทุกคนก็รักกัน และมีความเอื้ออาทรต่อกันไม่คลาย ที่สำคัญความเป็นครอบครัวก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมมิได้แตกสลายสูญหายไปไหน
สิ่งหนึ่งที่แม่รักและดีใจเป็นที่สุด คือ ลูก ๆ ของแม่รักกัน ไม้ไผ่ชีวิตลำนี้ไม่มีเสียสักปล้อง…
เห็นได้จากการอยู่รวมกันพร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัว ลูก ๆ มีแต่ความกลมเกลียวรักใคร่ใยดีกันอย่างอบอุ่น ไม่เห็นความขัดแย้ง หรือทำร้ายความรู้สึกใด ๆ ต่อกัน แม้นว่าแต่ละคนแยกย้ายไปใช้ชีวิตตามวิถีทางความคิดที่แตกต่างกัน แต่การกลับมาอยู่รวมกันในแต่ละครั้ง ไม่เคยมีบรรยากาศแห่งความแปลกแยกต่อกัน
เห็นได้จากการอยู่รวมกันพร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัว ลูก ๆ มีแต่ความกลมเกลียวรักใคร่ใยดีกันอย่างอบอุ่น ไม่เห็นความขัดแย้ง หรือทำร้ายความรู้สึกใด ๆ ต่อกัน แม้นว่าแต่ละคนแยกย้ายไปใช้ชีวิตตามวิถีทางความคิดที่แตกต่างกัน แต่การกลับมาอยู่รวมกันในแต่ละครั้ง ไม่เคยมีบรรยากาศแห่งความแปลกแยกต่อกัน
ก่อนแม่สิ้น แม่บอกลูก ๆ ว่า…
แม่เฝ้ามองลูก ๆ แล้วได้แต่คิด
“ลูกเอ๋ย..เมื่อลูกเล็ก ๆ แม่ยึดครองลูกไว้ได้ กอดรัดกระหวัดไว้เป็นของแม่แต่เพียงผู้เดียว วันนี้ลูกเติบใหญ่พอที่จะก้าวเดินไปตามทางที่ตนเองเลือก ด้วยตนเองแล้ว แม่ไม่สามารถยึดครองลูกไว้ได้อีก แต่แม่ก็มีสุขมากนักแล้ว ที่ช่วงหนึ่ง แม่เป็นเจ้าของตุ๊กตาตัวงาม ตัวน้อย ๆ ทั้งแปดตัวที่ทำได้ ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ และโยเยกวนใจ”
แม่รักลูกและลูกก็รักแม่เป็นที่สุด
แม่เฝ้ามองลูก ๆ แล้วได้แต่คิด
“ลูกเอ๋ย..เมื่อลูกเล็ก ๆ แม่ยึดครองลูกไว้ได้ กอดรัดกระหวัดไว้เป็นของแม่แต่เพียงผู้เดียว วันนี้ลูกเติบใหญ่พอที่จะก้าวเดินไปตามทางที่ตนเองเลือก ด้วยตนเองแล้ว แม่ไม่สามารถยึดครองลูกไว้ได้อีก แต่แม่ก็มีสุขมากนักแล้ว ที่ช่วงหนึ่ง แม่เป็นเจ้าของตุ๊กตาตัวงาม ตัวน้อย ๆ ทั้งแปดตัวที่ทำได้ ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ และโยเยกวนใจ”
แม่รักลูกและลูกก็รักแม่เป็นที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น