แม่สอนเสมอว่า..
ถ้าตอนลูกยังเล็ก ๆ พ่อแม่ไม่สอนให้ลูกช่วยหยิบช่วยจับ ช่วยทำงานบ้าน ทำอะไร ๆ ด้วยตัวเองหรือรับผิดชอบในกิจวัตรของตัวเอง พอโตขึ้นหน่อยจะมาเรียกร้องให้ทำนั้นมันก็ยาก
ถ้าตอนเล็ก ๆ พ่อแม่ไม่สอนให้ลูกทำ พอเข้าวัย 7 – 8 ปีนี่เริ่มเห็นได้ชัดแล้วว่าพอพ่อแม่บอกให้ทำอะไร ลูกก็จะอิดออด หาเหตุที่จะไม่ทำ สั่งอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจซักอย่าง ถ้าเป็นอย่างนี้ สิ่งที่พ่อแม่ต้องทำให้ได้ คือ การยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็นอย่างที่เป็น ไม่ทำก็ไม่ทำ อย่าดุด่าว่าตี เพราะจะยิ่งทำให้ลูกต่อต้านไม่อยากทำมากขึ้น
ทีนี้แหละ..
พ่อแม่ก็คงต้องมานั่งกอดเข่าปรึกษากันว่าจะหาทางช่วยให้ลูกมีความรับผิดชอบมากขึ้นได้อย่างไร จะเริ่มต้นตรงไหนจึงจะไม่ช้าและสายเกินไปกว่านี้
ถ้าตอนลูกยังเล็ก ๆ พ่อแม่ไม่สอนให้ลูกช่วยหยิบช่วยจับ ช่วยทำงานบ้าน ทำอะไร ๆ ด้วยตัวเองหรือรับผิดชอบในกิจวัตรของตัวเอง พอโตขึ้นหน่อยจะมาเรียกร้องให้ทำนั้นมันก็ยาก
ถ้าตอนเล็ก ๆ พ่อแม่ไม่สอนให้ลูกทำ พอเข้าวัย 7 – 8 ปีนี่เริ่มเห็นได้ชัดแล้วว่าพอพ่อแม่บอกให้ทำอะไร ลูกก็จะอิดออด หาเหตุที่จะไม่ทำ สั่งอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจซักอย่าง ถ้าเป็นอย่างนี้ สิ่งที่พ่อแม่ต้องทำให้ได้ คือ การยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็นอย่างที่เป็น ไม่ทำก็ไม่ทำ อย่าดุด่าว่าตี เพราะจะยิ่งทำให้ลูกต่อต้านไม่อยากทำมากขึ้น
ทีนี้แหละ..
พ่อแม่ก็คงต้องมานั่งกอดเข่าปรึกษากันว่าจะหาทางช่วยให้ลูกมีความรับผิดชอบมากขึ้นได้อย่างไร จะเริ่มต้นตรงไหนจึงจะไม่ช้าและสายเกินไปกว่านี้
แรกเลยพ่อแม่ก็ต้องมาดูว่า มีงานอะไรบ้างที่ลูกสนใจ..
พ่อแม่ต้องสังเกตความสนใจของลูก แล้วกำหนดให้ชัดเจนว่า อะไรเป็นหน้าที่ที่ลูกต้องทำ
ซึ่งเรื่องนี้ต้องเข้าใจและทำใจไปพร้อม ๆ กันนะว่า แรก ๆ ก็อย่าไปตั้งความหวังว่าลูกจะลุกขึ้นมาทำ เพราะที่ผ่านมาก็ไม่เคยให้ลูกทำมาก่อน จะให้ลูกลุกขึ้นมาอย่างเต็มอกเต็มใจจึงไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าด่วนตำหนิ บ่นก่นว่า แต่ให้ใช้วิธีการเตือน และการเตือนนี่ต้องประคองเสียงของตัวเองดี ๆ นะ ต้องใช้น้ำเสียงที่เป็นการเตือนจริง ๆ ไม่ใช่ใช้เสียงประชดประชัน แดกดัน อย่างนั้นคงไม่ช่วยให้ลูกลุกขึ้นมาช่วยทำอะไรได้
พ่อแม่ต้องสังเกตความสนใจของลูก แล้วกำหนดให้ชัดเจนว่า อะไรเป็นหน้าที่ที่ลูกต้องทำ
ซึ่งเรื่องนี้ต้องเข้าใจและทำใจไปพร้อม ๆ กันนะว่า แรก ๆ ก็อย่าไปตั้งความหวังว่าลูกจะลุกขึ้นมาทำ เพราะที่ผ่านมาก็ไม่เคยให้ลูกทำมาก่อน จะให้ลูกลุกขึ้นมาอย่างเต็มอกเต็มใจจึงไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าด่วนตำหนิ บ่นก่นว่า แต่ให้ใช้วิธีการเตือน และการเตือนนี่ต้องประคองเสียงของตัวเองดี ๆ นะ ต้องใช้น้ำเสียงที่เป็นการเตือนจริง ๆ ไม่ใช่ใช้เสียงประชดประชัน แดกดัน อย่างนั้นคงไม่ช่วยให้ลูกลุกขึ้นมาช่วยทำอะไรได้
เตือนด้วยน้ำเสียงตามปกติ..
บอกให้ลูกรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องทำแล้วนะ ถ้าลูกไม่ยอมขยับ ก็อาจจะต้องจูงมือลูกออกมา แต่ก็ต้องดูด้วยว่านะลูกกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าลูกกำลังเล่นอย่างสนุกสนาน ไปดึงออกมาทันที ลูกคงหงุดหงิดติดใจ โมโหมาก เพราะเขากำลังสนุกอยู่กับของเล่นของเขา ก็ยืดหยุ่น ให้โอกาสลูกเล่นต่อสักครู่ แล้วบอกลูกว่า แม่หรือพ่อจะอนุญาตให้เล่นต่ออีกสักพักหนึ่ง แล้วลูกต้องทำนะ จากนั้นเมื่อถึงเวลาก็มาดู
และเมื่อมาดูแล้วลูกยังไม่ทำ ก็จับมือลูกลงมือทำด้วยกัน ณ เดี๋ยวนั้นเลย
บอกให้ลูกรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องทำแล้วนะ ถ้าลูกไม่ยอมขยับ ก็อาจจะต้องจูงมือลูกออกมา แต่ก็ต้องดูด้วยว่านะลูกกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าลูกกำลังเล่นอย่างสนุกสนาน ไปดึงออกมาทันที ลูกคงหงุดหงิดติดใจ โมโหมาก เพราะเขากำลังสนุกอยู่กับของเล่นของเขา ก็ยืดหยุ่น ให้โอกาสลูกเล่นต่อสักครู่ แล้วบอกลูกว่า แม่หรือพ่อจะอนุญาตให้เล่นต่ออีกสักพักหนึ่ง แล้วลูกต้องทำนะ จากนั้นเมื่อถึงเวลาก็มาดู
และเมื่อมาดูแล้วลูกยังไม่ทำ ก็จับมือลูกลงมือทำด้วยกัน ณ เดี๋ยวนั้นเลย
การปรับพฤติกรรมลูก พ่อแม่ต้องไม่เล็งผลเลิศว่าต้องได้ดั่งใจ..
ต้องเริ่มต้นด้วยงานเล็กๆ น้อย ๆ ที่ขอให้ลูกทำอย่างสม่ำเสมอ และทำให้ลูกรู้ว่า เวลาที่ลูกทำงานเหล่านี้ พ่อแม่ชื่นชม แล้วจึงค่อย ๆ มอบหมายให้ลูกรับผิดชอบ
ต้องเริ่มต้นด้วยงานเล็กๆ น้อย ๆ ที่ขอให้ลูกทำอย่างสม่ำเสมอ และทำให้ลูกรู้ว่า เวลาที่ลูกทำงานเหล่านี้ พ่อแม่ชื่นชม แล้วจึงค่อย ๆ มอบหมายให้ลูกรับผิดชอบ
เพราะแม่เข้าใจ..
ลูกทำได้บ้าง ผิดพลาดไปบ้าง แม่ก็ไม่โกรธแต่ให้โอกาสลูกได้ทดลองทำใหม่จนชำนาญ ลูกจึงทำได้และทำดี มาจนทุกวันนี้
รักแม่เป็นที่สุด
ลูกทำได้บ้าง ผิดพลาดไปบ้าง แม่ก็ไม่โกรธแต่ให้โอกาสลูกได้ทดลองทำใหม่จนชำนาญ ลูกจึงทำได้และทำดี มาจนทุกวันนี้
รักแม่เป็นที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น